| اي بي من! دنيا كوچكتر از آن است كه باخداحافظي من و جدايي تو / با رفتن تو و ماندن من / فاصله ها زياد شود...! |
مرجع داستان کوتاه و شعر
پسرک روی چمن ها غلتی زد و خودش را به لانه ی مورچه ها رسانید. دو تا مورچه در حال حمل گندم و ناخنی بودند. هر دو تا را برداشت و پایشان را قطع کرد. سومی و چهارمی و … . پاهایشان را می برید و با سنگ، له شان می کرد و رویشان چمن و خاک می ریخت. کمی بعد مادرش آمد و او را در ویلچر گذاشت. پسرک گفت : خدا حافظ ! دیگر شما هم پای رفتن ندارید. برید ویلچر سوار شید. “
حالا او تنها کسی نبود که ویلچر داشت.
سلام... حسن بشیری هستم... میگن در 20 فروردین 1362 به دنیا آمده ام اما شناسنامه ام 17 اسفند 61 رو نشون میده..اما مهم اینه که الان نفس می کشم و قلم در اختیار دارم...کسی رو ندیدم که بگه منو خوب شناخته باشه..اکثرا میگن "هنوز نشناختمت... " چون وابستگی به شخص و گروه خاصی نداشته و ندارم...سعی می کنم با هر کی که یکی از اسم های دنیوی به روش هس مهربون باشم... برای شناختم پیشنهاد می کنم دوستام تو نوشته هام دنبالم باشن. نوشتن رو از دوران راهنمایی شروع کرده ام اما از همون کلاس اول، معلمم از این که مشق جمله نویسیم از بقیه متفاوت بود (چون جمله کلیشه ای کم می دید ) در تعجب بود. انشاهام نمی گم عالی بودن، اما نگاهم کاملا با دوستام متفاوت بود..یادمه فقط من نوشته بودم "اگه ثروت نباشه ، علم به درد نمی خوره"! بعد از کلی جریانات تلخ و شیرین خانوادگی از علاقه دوم خود یعنی روانشناسی قبول شدم اما به مانند اساتید ادبیاتم در دبیرستان، اساتید دانشگاهیم(مثل خانم دکتر پویا، آقای دکتر بهادری)که از گروه ادبیات دانشگاه تبریز بودن ،تشویقم کردن که به رشته ادبیات تغییر رشته بدم ، قبول نکردم چون می دونستم در کنار روانشناسی می تونم پیوندم رو باقلم حفظ کنم. در حال حاضر در حال کار بر روی پایان نامه کارشناسی ارشدم هستم و ان شا الله در اردیبهشت 1389 مقطع ارشد را به اتمام خواهم رسوند..... به صورت تخصصی در کارگاه یا کلاسی که ویژه نوشتن باشه شرکت نکرده ام(و ازین بابت متاسفم) اما کلاسای شعر و داستان استاد رحمانی رو در دوران دانش آموزیم با علاقه می رفتم.
از پیچیده گویی در داستان نویسی اصلا خوشم نمیاد...هنوزم که هنوزه در پی یافتن معانی نهفته در رمان صد سال تنهایی مارکزم(هرچند به قول استاد عزیزم خانم صادقی، ادبیات در پی دادن معنی نیست) علاقه شخصی من در مورد ابهام در داستان نویسی اینه که مخاطب داستان رو نتونه حدس بزنه و در جایی که حدس زد آخر داستان باشه و این ابهام در خدمت لطافت و انتقال نرم پیام اصلی داستان و گیرایی اون باشه نه مرموز سازی قلم نویسنده!... محوریت داستان هام صلح و انسان گرایی و آگاهی می باشد.
به هر حال این سایت در جهت حمایتای معنوی اساتید عزیز خانم لیلا صادقی که ارادت ویژه ای خدمت شون دارم و خانم دکتر پویا راه اندازی شده است.
امیدوارم همه ما در سایه آگاهی، یاری رسان همیشگی صلح جهانی و انسان گرایی غیر مکتبی باشیم.
و در آخر هم از مترجم بخش انگلیسی، خانم ساناز پیروزی از کانادا بسیار سپاسگزارم که زحمت ترجمه داستان ها رو به انگلیسی به عهده گرفتند..
